X
تبلیغات
رایتل

دلداده
 
قالب وبلاگ

عده ای از ایرانیان مقیم کوفه بعد از اینکه اطلاع حاصل کردند که امام به کوفه نزدیک شده ولی حاکم عراقین مانع از ورود امام به کوفه شده تصمیم گرفتند خود را به امام برسانند

انها از کوفه خارج شدند و خود را به قادسیه در غرب کوفه رساندند در انجا فهمیدید که امام راه شمال را پیش گرفته است

انها کاروان امام را تعقیب کردند تا به کربلا رسیدندو در انجا به اردوگاه عمربن سعد برخوردند انها که راه را بسته دیدند تظاهر کردند که امده اند به سپاه سعد ملحق شوند ولی شبانه خود را به امام رساندند

رهبر انها (برویج)به فارسی(پرویز) به امام گفت ما امده ایم که دعوت تورا بپذیریم

امام به انها فرمود ایا میدانید عمربن سعد به من فقط تا فردا صبح مهلت داده و بامداد فردا به من حمله خواهد کرد؟ایرانیان گفتند ما از این موضوع خبر نداریم امام فرمود پس بدانید من و کسانیکه به من وفادارمانده اندفردا به قتل خواهیم رسیدو شما از راهی که امده اید برگردید تا کشته نشوید

ایرانیان گفتند ما به نزد تو نیامده ایم تا اینکه تو را ترک کنیم ما فردا به حمایت تو خواهیم جنگید

امام فرمود ولی کشته خواهید شد انها گفتند کشته شدن در راه شما برای ما سعادت است

امام فرمود اگر با من بمانید وکشته شوید در راه خدا کشته میشوید نه من زیرا من هم در راه خدا کشته حواهم شد

ایرانیان گفتند ما هم در راه خدا کشته خواهیم شد

به این ترتیب تعدادی از ایرانیانیکه در تاریخ تعداد انها

سی یا بیست یا بیست و پنج نفرامده در کربلا ماندند وو روز بعد در جنگ شرکت کردند و شهید شدند



(کتاب امام حسین و ایران

نوشته کورت فیشلر المانی ترجمه زبیح الله منصوری که بسیار جامع و به استناد تاریخ منداد جهان است)



چند نکته :





ارادت و علاقه ایرانیان نسبت به امام حسین(ع)از فداکاری این تعداد معلوم می شود ولی ما غیر از نام (برویج)یا (پرویز)از اسامی ایرانیانی که در شب دهم محرم  به امام ملحق شدند بدون اطلاع هستیمو بعید نیست مورخینیکه در نیمه اول قرن دوم هجری تاریخ سال شصت و یکم  وقایع اخرین

روزهای زندگی امام را نوشته اند تعمد داشتند که نام ایرانیان ذکر نشود

زیرا ان دوران دوره خلافت اخرین خلفای بنی امیه و اولین خلفای بنی عباس بود وهر دوره

این خلفا با ایران عدوات داشتند.

در تمام دوره بنی امیه(که یزید اخرین ان بود)خلفای اموی خونخوارترین سرداران خود را مامور حکومت قسمتهای مختلف ایران میکردندبرای اینکه کینه ای شدید نسبت به ایرانیان داشتند. و نمیتوان تردید داشت که یکی از علل کینه بنی امیه علاقه مندی ایرانیان به علی(ع) و فرزندان او بود

حکام خونخواری که بنی امیه برای قسمتهای مختلف ایران می گماشتند طوری سفاک بودند که در صفحات تاریخ شرق مظهر خونریزی شناخته شده اند از قبیل(حجاج بن یوسف)و(یزیدبن مهلب)و(مهلب بن ابی صفره)و(علی بن عیسی)و دیگران.

 با این تفاسیر چگونه مورخین نیمه اول قرن دوم هجری و سال شصت و یکم هجری قمری را به تحریر در اوردند میتوانستند اسم ایرانیانی را که در شب دهم محرم برای یاری امام رافتند را بنویسند

و اگر ان کار را میکردند ایا سرشان بر باد نمیرفت؟


ایرانیان در نظر حکام بنی امیه و بنی عباس موالی بودند یعنی جان ومال انها مباح بود.(مهلب بن ابی صفره)برای قصاص قتل یکی از نوکر های خود ده هزار ایرانی را کشت.



لذا در بعضی از تواریخ امدن ایرانیان و ملحق شدن به امام  مسکوت گذاشته شده


در تواریخی هم که این موضوع را ذکر کرده اند از ذکر نام ایرانیان خود داری نمودند.

[ یکشنبه 4 بهمن‌ماه سال 1388 ] [ 06:02 ق.ظ ] [ م.الف ] [ نظرات (5) ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
آمار سایت
تعداد بازدید ها: 41979

ریش